مشکلات صنعت پوشاک و نساجی در کشورمان _ حساب من ، پایگاه تحلیل اقتصادی
ناوبری
ناحیه لوگو

حساب من ، پایگاه تحلیل اقتصادی

www.hesabeman.ir

امروز : سه شنبه, ۳۰ مرداد , ۱۳۹۷ ، ساعت : ۱۰:۳۰
ناحیه منو


مشکلات صنعت پوشاک و نساجی در کشورمان

به گزارش حساب من مشکلات صنعت پوشاک و نساجی در کشورمان ،صنایع نساجی کشور که به‌تدریج در دهه ۷۰ به بخش خصوصی واگذارشده و در حال حاضر کمتر از ده درصد آن در اختیار بخش دولتی ...

به گزارش حساب من مشکلات صنعت پوشاک و نساجی در کشورمان ،صنایع نساجی کشور که به‌تدریج در دهه ۷۰ به بخش خصوصی واگذارشده و در حال حاضر کمتر از ده درصد آن در اختیار بخش دولتی است فرصتی استثنائی برای اقتصاد کشور است. نساجی صنعتی با قدمتی بیش از ۱۰۰ سال در ایران است که با دارا بودن ۱۲ درصد اشتغال صنعتی، کمترین حجم سرمایه‌گذاری برای ایجاد اشتغال و مزایای نسبی ملی (از قبیل دانش و تجربه فنی بالا، ظرفیت‌های بالقوه گسترده برای تأمین مواد اولیه از محصولات کشاورزی و دامی و صنایع پتروشیمی تا ظرفیت‌های هنری برای تولید فرش دستباف، بازار صادراتی کشورهای همسایه و …) فرصتی استثنایی برای رفع وابستگی‌های اقتصاد ملی به نفت و ایجاد اشتغال در اختیار دارد اما متأسفانه اسیر ناهماهنگی فراوان در مدیریت اجرایی است.

درحالی‌که بر اساس اعلام سید مهدی صادق، مشاور کمیسیون صنایع مجلس شورای اسلامی برای ایجاد یک شغل صنعتی هم‌اکنون به ۲۵۰ میلیون تومان سرمایه‌گذاری نیاز است در صنعت نساجی با ۱۰۰ میلیون تومان می‌توان یک شغل ایجاد کرد؛ یعنی برای احیای یک واحد با ۱۰۰۰ کارگر در این صنعت تنها به ۱۰۰ میلیارد تومان نیاز است. درصورتی‌که در صنایع دیگر برای ایجاد همین واحد به ۲۵۰ میلیارد تومان نیاز است.اما متأسفانه به دلایل متعدد نه‌تنها هیچ استفاده ای از این ظرفیت نمی شود بلکه به‌عکس هر روز بیش‌ازپیش در معرض تهدید قرار گرفته است.

می توان گفت نساجی مهم ترین تجربه کشور در واگذاری واقعی صنعت به بخش خصوصی است که متأسفانه به دلیل عدم تصمیم گیری مناسب در شکل دهی ساختار حاکمیتی تنظیم گر آن، هر روز ضربه ای محکم‌تر به بدنه تنومند آن وارد می‌شود. ضرباتی که هر کدام آن‌ها برای از پا درآوردن هر صنعت دیگری کافی است. به‌عنوان نمونه ذکر این مثال کافی است که حجم پوشاک وارداتی قاچاق دو برابر پوشاک وارداتی رسمی است! بررسی مختصر عناوین خبری مرتبط با صنایع نساجی و پوشاک نشان می دهد، تعداد و وزن تصمیمات آسیب زننده به تولید ملی در این صنعت نگران‌کننده است. مرور برخی نمونه‌های آن در ماه های اخیر بهتر می تواند این موضوع را منعکس کند:

مورد اول: تصمیم یک‌باره وزارت صنعت، معدن و تجارت برای عرضه محصولات پتروشیمی مورد نیاز صنعت نساجی در بورس کالا بر اساس نرخ بازار آزاد (غیررسمی) که هرچند درنهایت پس از کش‌وقوس‌های فراوان اصلاح شد اما یادگار آن، القای دوباره ترس به بخش خصوصی برای عدم حمایت دولت از این صنعت بود.

مورد دوم: باوجوداینکه ایران بزرگ‌ترین مصرف‌کننده پارچه چادر مشکی در جهان است بیش از ۹۵ درصد بازار ۸۰-۷۰ میلیون متری این محصول را وارد می کند. در حال حاضر حدود ۵ میلیون متر از این محصول در کشور تولید می‌شود که البته نشانی آن در بازار نیست یعنی احتمالاً با برند خارجی به فروش می رسد. سود هنگفت واردات چادر مشکی به دلیل ضعف قوانین تعرفه ای مرتبط، قاچاق فراوان، واردات چمدانی و بی-برنامگی ها ازجمله مهم‌ترین عوامل آشفتگی در این حوزه است. محصولی که علاوه بر اهمیت جنبه های فرهنگی آن، بازاری بالقوه برای صادرات به کشورهای مسلمان همسایه نیز در اختیار دارد.

مورد سوم: طبق اعلام اکبر لیاف، عضو کمیسیون صنعت و معدن اتاق بازرگانی اصفهان، بخشی از بهای نفت خام صادراتی با محصولات نساجی هند و چین و بنگلادش معاوضه می شود. تأسف‌بارتر از این موضوع آنجاست که محمد مروج حسینی رئیس هیئت‌مدیره انجمن صنایع نساجی از واردات ۲۲۰ هزار تن پارچه و ۲۵ هزار تن نخ بی‌کیفیت هندی به‌جای بدهی‌های نفتی خبر می دهد که از این ۲۲۰ هزار تن پارچه (به‌اندازه ۸ ماه مصرف کل کشور)، ۵۰ هزار تن آن توسط شرکتی وابسته به یک نهاد نظامی و ۱۳۰ هزار تن آن به‌صورت قاچاق وارد کشور شده است. طبق اعلام مروج حسینی نخ و پارچه وارد شده کیفیت پایینی دارد و علاوه بر متضرر ساختن تولید داخل بازار را نیز نا‌متعادل کرده است.

مورد چهارم: درحالی‌که حمایتی برای تولید پوشاک در کشور وجود ندارد و بی‌انضباطی در گمرکات کشور و مناطق آزاد حجم واردات را به‌شدت افزایش داده، بزرگ‌ترین نمایشگاه پوشاک کشور باوجود مخالفت های فراوان صنعتگران پوشاک از آذرماه به بهمن منتقل می شود تا همزمان با نمایشگاه پوشاک ترکیه در تهران برگزار شود. رقیبی که اخیراً با وضع تعرفه ترجیحی اختصاص داده شده زمینه وارد کردن ۳۲ قلم کالای حوزه نساجی و پوشاک را در اختیار گرفته و با تبلیغات فراوان، بازار آسیب دیده پوشاک کشور را بیش‌ازپیش تهدید می کند.
واقعیتی که به نظر می رسد برخلاف تصور اکثر فعالان این صنعت در این حوزه وجود دارد، نه بی توجهی دولت به این صنعت که خلأ نهاد تنظیم گری قدرتمند برای رفع چالش های فعالان این صنعت است. در حال حاضر تنها نهاد حاکمیتی تخصصی مرتبط با این صنعت، دفتر صنایع نساجی و پوشاک وزارت صنعت، معدن و تجارت است که در عمل می توان گفت بود یا نبود آن تأثیری زیادی در محیط این صنعت نخواهد داشت. دفتر صنایع نساجی و پوشاک به‌عنوان نهادی که باید تنظیم گر ریل حرکت بخش خصوصی در فضای صنعت کشور باشد و با بهبود فضای کسب‌وکار زمینه‌ساز رشد این صنعت باشد، از کمترین ظرفیت ممکن برای اجرای وظایف کنونی خود هم برخوردار نیست.کوچک‌ترین چابکی در این نهاد برای دفاع از تولید ملی و پیگیری مطالبات صنعتگران نساجی و پوشاک وجود ندارد. البته هدف این نوشتار نقد مدیران و کارشناسان زحمت‌کش این دفتر که به گواه فعالان صنعت نساجی و پوشاک، مجموعه ای دلسوز و پر دغدغه هستند نیست بلکه طرح پرسشی از مسئولین مرتبط است که آیا نیازی به بازنگری در ساختار حاکمیتی مرتبط با صنعت نساجی و پوشاک کشور نیست؟

درحالی‌که سیاست‌های ابلاغی اقتصاد مقاومتی کشور بر مواردی چون محور قرار دادن رشد بهره‌وری در اقتصاد با تقویت عوامل تولید تأکید دارد نیاز به بررسی جدی تر نقش صنعت نساجی در این میدان نیست؟از رسول خدا (ص) نقل شده “وای بر ملتی که لباسی را بپوشد که خود نبافته است”.

برچسب ها

نظرات شما

    میرزاخانی می گوید :

    ای بر ملتی که لباسی را بپوشد که خود نبافته است”
    قشنگ بود

    موسوی نسب می گوید :

    ریل!!!

    heidari می گوید :

    be omimde movafaghiate nasajie keshvar

    هر جا گه دولت دست گذاشت مدیریت انجا خراب شد و سرمایه گذار رغبتی به سرمهیه گذاری ندارد